Malaki ang problema ni Pedro. Ga-higante ang kanyang … kuwan… 25 inches. Dahil dito, ayaw siyang pakasalan ni Maria. Naisip niyang humingi ng tulong kay Manang Belen, ang arbolaryo sa kanilang lugar.

“Naku Pedro”, wika ni Manang Belen, “iisa lang ang remedyo sa problema mo.

Kailangan hanapin mo ang mahiwagang loro sa tuktok ng bundok at hilingin mo na pakasalan ka niya. Tuwing tatanggihan ka ng loro, liliit ng 5 inches ang kuwan mo.”

Umakyat si Pedro sa bundok. Nang narating niya ang tuktok, nakita niya ang mahiwagang loro. “Mahiwagang loro, pakasalan mo ako”, halos binulong  lang ni Pedro sa kaba.

“Ayoko!”, sagot ng loro.

Pag silip ni Pedro, 20 inches na lang siya! “Mahiwagang loro, pakasalan mo ako”, mas malakas niyang binigkas.

“Ayoko!”, sagot ng loro..

Pag silip ni Pedro, 15 inches na lang siya! Minsan na lang para matuwa si Maria.

“Mahiwagang loro, pakasalan mo ako”, halos napasigaw siya sa galak.

“Ang kulit mo naman!” sumbat ng loro, “Sinabing Ayoko! Ayoko! Ayoko!”

Ito ang nangyari sa kuwan ni Pedro!

Scroll down lang poh!

Isa pa poh!

Ang kaisa-isang piglet na ayaw madumihan ang paa hehehehe…

“I am not pig!”

Gustong malaman ng magkaibigan kung may basketbolan sa langit.
Nagkasundo sila na kung sino ang unang mamatay ay babalik upang
sabihin kung may basketbol sa langit.
Naunang namatay si Dado.”
Isang gabi, may narinig na boses si Rodel na parang kay Dado.
“Ikaw ba ‘yan, Dado?” usisa ni Rodel.
“Oo naman!” tugon ni Dado.
“Parang hindi totoo!” bulalas ni Rodel.”O,ano, meron bang
basketball sa langit?”
Sagot ni Dado, “May maganda at masama akong
balita sa ‘yo. Ang maganda, may basketbol doon. Ang masama…
kasali ka sa makakalaban namin bukas!” (ngek!)

Ama: Anak, may taning na buhay ko. Pag ako’y namatay wag mo ibenta yung lupa sa likod ng bahay…

Anak: Ama, Din naman atin yun ah…

Ama: Kaya nga wag mo ibenta dahil hindi atin yun!

Alam natin lahat or karamihan sa atin lahat ay nakaranas ng mabigo sa pag ibig, mawalan ng pag asa or maiwan ng mga minamahal sa buhay. At kung lagi mo itong iisipin ay daig pa ang surot na halos bawat segundo ng buhay mararamdaman mo ang sakit at hapdi ng mabigo…Pero kung iisipin natin mabuti, Alin ba ang mas masakit, ang mabigo sa pag ibig o ang makagat ka ng pusa sa ilong?

Marami sa ating ngaun ang marunong nang gumamit ng Chat. YM, Meebo, Ebuddy, Oovoo, at madami pang iba. Minsan pa nga pagandahan pa ng features bawat provider. Meron dyan pedeng mag usap ng sabay sabay  mula tatlo hanggang anim. Meron din libre ang long distance call mula sa ibang bansa courtesy of chatroom..Marami na rin ang nagkatuluyan sa Chat room. Sa simula mag gulo muna sila sa loob ng room tapos sa tatanungin ka ng ASL please (Age, Sex and Location) meaning gustong malaman ng ka-chat mo ang edad mo, kasarian mo at lugar mo. Hanggang sa magiging magkaibigan na kau, nagkakausap na madalas, magka text na at nagkikita na, ang ending kasalan na po, Marami na rin ang nai-feature sa TV na nagkatuluyan sa pamamagitan ng Chat. Di mo akalain dun lang pala nila makikita ang kanilang soulmate. Minsan pag nasa loob ka ng chatroom, ang gulo gulo pero ang saya saya kasi minsan nakakakuha ka ng idea or i should say added knowledge. Tapos minsan sa message pa lang nya eh nahuhulog na un loob mo pero pag meet mo naman sya ng personal mas mabuti pa na sa loob na lang sya ng chatroom hehehehe..Meron na rin nag sho-show sa chatroom..Swerte mo pag naka jackpot ka magkasintahan na mag show sa room at bigyan ka ng access to view their xxx show. Actually isang barkada ko nagantipalaan sya ng access na makapanuod at forward naman sya akin..sounds good di ba?! Internet and YM sobrang laki ng freedom of expression. You can say whatever you want through forums, blogs at comments. Pede mo rin ipost kung ano ang gusto mo gaya ng pictures mo, picture ni tagpi ng kapitbahay mo pati na rin yun recorded mong hidden cam. Marami na rin ang nasira ang pagkatao dito. Marami na rin ang nakulong or nahatulan ng pagkabilanggo. Di mo akalain na heto pa ang magiging daan para makasuhan ka. Wala naman masama gumamit ng chat sa panahon ito basta lang ba gagamitin ng tama upang di mapahamak at mapagsisihan. Sana sa darating pang panahon eh lalo pa natin mapag ingatan ang freedom of expression kasi once na ginawa mo na sa loob ng chatroom di mo alam ilang tao ang nag record nun at kaya nila mag mass production. Okei doks!

Special thanks to my former senior manager in CICROHQ for remembering my birthday kahit late na nya ako greet atleast naalala nya pa rin ako! Salamat sa friendster reminder este sa good memory nya for remembering my beerday! Miss ko na interco group Ms. Jopay! see you next year = )

The Mark 1 computer is developed by Harvard graduate Howard H. Aiken at IBM in the early 1940s. Officially known as the Automatic Sequence Controlled Calculator (ASCC), the machine can add or subtract two numbers in three-tenths of a second, multiply them in four seconds, and divide them in ten seconds. The computer is 50 feet long, 8 feet tall, and weighs approximately 5 tons.

(bigat noh?)

Sometimes it’s on the tip of your tongue… “What is it called again?” It’s not always easy to remember those out-of-the-ordinary things but to refresh your memory, here’s what it is called.

Did you know?

The plastic things on the end of shoelaces are called aglets.

Ducks are never male. The males of the species are called drakes.

Shoemakers are commonly called cobblers but correctly speaking a cobbler is a shoe repairmen. A shoemaker is a cordwainer.

The practice of eating insects is called entomophagy
Most insects are edible. According to eatbug.com, there are 1,462 recorded species of edible insects. And they’re quite nutritious. For instance, 100 grams of cricket contains only 121 calories, less than half of beef. A cricket contains only 5,5 grams of fat, compared to 21,2g of beef. Beef contains more protein (23,5g – a cricket 12.9g) but the 100g of cricket also contains 5,1g of carbohydrates, 75,8 mg calcium, 185,3 mg phosphorous, 9,5 mg iron, thiamin, riboflavin, and niacin.

Few months more I’ll be one year here in Qatar and still vivid to my memory the day I left the pinas.  I can still remember when I was inside the NAIA airport around 2pm  while checking my bags inside and etc.. I went outside for a couple of minutes just to say one more goodbye to my wife and son. (Medyo nakakalungkot kasi di ko makikita lumaki ang mga anak ko.) I’ve seen that moment many years ago with my parents. My father is OFW since I was gradeschooler. Pag aabroad nya ang nakapagtapos sa aking ng pagaaral..And I think I will follow his footsteps hehehe..pero okei lang, because sa ibang bansa kasi malaki magpasahod eh. But I make it sure my time frame here in abroad will happen in the future. I don’t want to stay here for the rest of my life. I just want to secure the future of my children. So far, so good naman kasi marami din naman nabago wayback 10 months ago and I’m looking forward pa rin sa mga susunod na changes according to what Ive plan. Next next month december na and this will be my first christmas and new year na wala ako sa tabi ng family ko but I would like to thank the modern technology kasi I can see them in many ways, Webcam and  Video call. I can talk to them whenever I want at para ko na rin nasusubaybayan ang kanilang paglaki. Buti na lang magagaling ang science natin kundi baka isa na ako sa nagpapadala ng sulat every week or voice tape hehehehe.. Next year I’ll have my vacation, ngaun pa lang nag plan na ako kung san kami punta ng family ko. Just to make it sure na magiging masaya ang vacation ko. Of course, I will visit my relatives and friends na nandyan pa rin at nagpaparamdam kahit malayo na ako sa kanila. One text or email away lang ang layo namin at nandun pa rin ang mga kulitan.  So pano?! Kita kits na lang hehehehe..